Fresh-frozen plasma

Bijgewerkt op 30 maart 2022 door Simpto.nl

Wat is fresh-frozen plasma?

Fresh-frozen plasma – vaak afgekort tot ‘FFP’ – is een product dat wordt gemaakt van bloedplasma. Het bevat onder andere bloedstollingsfactoren. Het wordt direct in een bloedvat (intraveneus) toegediend. FFP staat op de Lijst van Essentiële Geneesmiddelen van de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO).

Waar wordt het van gemaakt?

Fresh-frozen plasma wordt gemaakt van bloedplasma. Dat is het vloeibare deel van bloed dat overblijft na verwijdering van de bloedcellen. Het bloed voor dit bloedplasma wordt afgenomen bij bloeddonoren. Door het bloedplasma te bevriezen kan het langere tijd worden bewaard.

Wat zit er in fresh-frozen plasma?

Fresh-frozen plasma bevat eiwitten, waaronder albumine, antistoffen (immunoglobulinen) en stollingsfactoren. Daarnaast bevat het ook glucose.

Bij welke aandoeningen wordt het gebruikt?

Fresh-frozen plasma wordt gebruikt bij een tekort aan eiwitten (proteïnen) in het bloed en bij de behandeling van de bloedstollingsstoornissen. Het wordt direct in een bloedvat (intraveneus) toegediend. Verder wordt het soms gebruikt bij mensen met een antitrombine III-tekort, bepaalde afweerstoornissen en trombotische trombocytopenische purpura.

Welke bijwerkingen kan het geven?

Toediening van fresh frozen plasma kan leiden tot koorts en/of koude rillingen. In zeldzame gevallen kan toediening van FFP leiden tot overgevoeligheidsreacties, waaronder een anafylactische reactie. Een andere zeldzame complicatie die kan optreden is een zeldzame longziekte die TRALI wordt genoemd. Dit staat voor Transfusion Related Acute Lung Injury. Kijk voor aanvullende informatie in de bijsluiter van het betreffende product.

Synoniemen

Soms wordt voor FFP de nederlandse term ‘vers bevroren plasma’ gebruikt.

Engelse vertaling

fresh frozen plasma

ATC-code

B05AX03

Verder lezen / Referenties

  • GAE Ponjee, N Khorsand en V Scharnhorst, ‘Hemostatica‘, gepubliceerd in het Nederlands Tijdschrift voor Klinische Chemie en Laboratoriumgeneeskunde van 2008; 33(4): pagina’s 254-259.

Plaats een reactie